Definition of rubens
a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y zgo back
Orthography ID = 2051865
1.
LNS
rubens, rubentis
rubeo
adjective (3rd 1-termination)
  1. being red, red, reddish
Abbreviations
rubeo, ēre, v. n. v. ruber, to be red or ruddy (class.). In gen.: ulceribus quasi inustis omne rubere Corpus, Lucr. 6, 1166: per herbas Matutina rubent radiati lumina solis, id. 5, 462; cf. id. 6, 210: oculi luce, id. 6, 1146: ocelli flendo, Cat. 3, 18: Tyrio murice lana, Ov. A. A. 3, 170: sanguine litus Undaque, id. M. 11, 375; cf. cruore, id. ib. 4, 481: sanguineis aviaria baccis, Verg. G. 2, 430.

— In partic. To be reddened by blood: Sigea rubebant Litora, Ov. M. 12, 71 (cf. supra, with sanguine and cruore).

— To grow red, to redden, color up, blush: rubeo, mihi crede, Cic. Att. 15, 4, 3; Cic. Verr. 2, 2, 76, § 187; Hor. Ep. 2. 1, 267; 2, 2, 156; Juv. 1, 166.

Hence, rubens, entis, P. a., being red, red, reddish. In gen.: in picturis ostroque rubenti, Lucr. 2, 35: rubenti minio, Tib. 2, 1, 55: murice, Verg. E. 4, 43: vere rubenti, id. G. 2, 319: rubente dextera, Hor. C. 1, 2, 2: in rubente folio, Plin. 16, 7, 10, § 29 (Jahn, in foliorum venis): rubentibus auriculis, Suet. Aug. 69: cur iracundissime sint flavi rubentesque, Sen. Ira, 2, 19, 5.

— Comp.: superficies, Plin. 37, 6, 23, § 89.

— In partic. (acc. to II. B.), red with shame, blushing: virgo Inficitur teneras ore rubente genas, Tib. 3, 4, 32: ore rubenti, Mart. 5, 2, 7; Claud. Laud. Stil. 2, 327.
 
top_lefttop_controlrow1_right
middle_left
middle_check
middle_arrow
middle_right
middle_left
middle_check
middle_arrow
middle_right
middle_left
middle_check
middle_arrow
middle_right
middle_left
middle_check
middle_arrow
middle_right
middle_left
middle_check
middle_arrow
middle_right