Definition of revinco
a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y zgo back
Orthography ID = 2051470
1.
LNS
revincō, revincere, revīcī, revictus
re, vinco
verb (3rd conjugation)
  1. to conquer, subdue
  2. to convict
  3. to refute, disprove
Abbreviations
re-vinco, vīci, victum, 3, v. a., to conquer, subdue. Lit. (only poet., and in Tac.): victrices catervae Consiliis juvenis revictae, Hor. C. 4, 4, 24; cf.: revicta conjuratio, repressed, checked, Tac. A. 15, 73: primordia rerum aliquā ratione, Lucr. 1, 593: vires (ignis), id. 5, 410.

— Trop., to convict; to refute, disprove (class.; syn.: convinco, refuto), Lucr. 4, 488: numquam hic neque suo neque amicorum judicio revincetur, * Cic. Arch. 6, 11: aliquem, Tac. A. 6, 5: aliquem in mendacio, Dig. 26, 10, 3: aliquem in culpā et in maleficio, Gell. 6, 2, 13: crimina rebus revicta, disproved, Liv. 6, 26, 7 (with confutare verbis); Vulg. Act. 18, 28: crimen, Liv. 40, 16: testimoniis revinci, Lact. 4, 15 fin.
 
top_lefttop_controlrow1_right
middle_left
middle_check
middle_arrow
middle_right
middle_left
middle_check
middle_arrow
middle_right
middle_left
middle_check
middle_arrow
middle_right
middle_left
middle_check
middle_arrow
middle_right
middle_left
middle_check
middle_arrow
middle_right