reduvia (redivia), ae, f. A hangnail on the finger: rediviam quidam, alii reluvium appellant, cum circa ungues cutis se resolvit, Fest. p. 270, 17 Mull.; cf. Paul. ex Fest. p. 271, 11 ib.; so, redivia, Titin. ib.: reduviae, Plin. 30, 12, 37, § 111; 28, 4, 8, § 40.
— Prov.: cum capiti mederi debeam, reduviam curo, i. e. to be busy about trifles, Cic. Rosc. Am. 44, 128.
— Transf., a remainder, remnant, fragment: escarum, Sol. 32, 25: conchyliorum, id. 9, 9.