consiliārius, a, um, adj. consilium, suitable for counsel, counselling (class.). In gen.: senatus, Plaut. Ep. 1, 2, 56: magis consiliarius amicus quam auxiliarius, id. Truc. 2, 1, 6: particeps, id. Mil. 4, 2, 23: homines, Gell. 18, 3, 5: fulgur, Sen. Q. N. 2, 39, 1; cf. Mull. Etrusk. 2, p. 168.
—Subst.: consiliārius, ii, m., a counsellor, adviser: consiliario et auctore Vestorio, Cic. Att. 14, 9, 1; 3, 19, 3: (Verris) amici et consiliarii, Cic. Verr. 2, 2, 17, ยง 42: regis, id. Fam. 1, 2, 3: AVGVSTI, Inscr. Orell. 2648: caedis, Vell. 2, 56.
—Hence, Esp. T. t., an assessor, aid in a court of justice, Suet. Tib. 55; id. Claud. 12.
— Of the augur as the interpreter of the divine will: consiliarius atque administer Jovis, Cic. Leg. 3, 19, 43.