prīscus adj. for * prius-cus
— PRO-, of former times, of old, olden, ancient, primitive, antique: viri: prisci illi, quos cascos appellat Ennius: tempus, O.
—Plur m. as subst, the ancients, men of old: cum colerent prisci agros, O.
—Old-fashioned, ancient, venerable: gens mortalium, H.: Pudor, H.: priscos deos precatus, O.: acumen, Iu.: fides, V.
— Former, previous: quid si prisca redit Venus? H.: nomen, O.
—Old-fashioned, strict, severe: Cato, H.